غزل شمارهٔ ۶۱۴۳

برداشت: دشمن از محلی که من در آن غم و اندوه دارم خوشحال خارج می‌شود، و سیل روشن و پُرافتخار از این ویرانه به بیرون می‌ریزد.

برداشت: آتش‌سوزی‌ها را در دور دست‌ها از طریق شعله‌های من هدایت می‌کند، اگر صدای فریاد من به گوش برسد.

برداشت: غبار حاصل از نشانه‌های عشق بر چهره‌ی محبوب، به‌گونه‌ای است که عشاق را از ریشه‌های وجودی‌شان جدا می‌کند و به سمت خود می‌کشد.

برداشت: پرنده‌ای شگفت‌انگیز که نماد قدرت و خوشبختی است، از چنگ این پرنده آهنین به بلندای آسمان پرواز می‌کند و از دل ماده‌ای سخت و فولادین به وجود می‌آید.

برداشت: نتیجه عبادت ظاهری و پرستش فقط به درد و رنج منجر می‌شود. این صدا که از تیشه فرهاد بلند می‌شود، نشان‌دهنده همین حقیقت است.

برداشت: رتبه‌ی آزاده بودن را نمی‌توان با تلاش به دست آورد. افراد آزاده مانند سرو و سوسن که به‌طور طبیعی از خاک بیرون می‌آیند، بدون زحمت و کوشش به وجود می‌آیند.

برداشت: یک انسان فقیر از وضعیت خود حسرت می‌خورد و تأسیف می‌کند، در حالی که یک انسان ثروتمند از درد و رنج‌هایش می‌گوید. این حسرت و دردِ ثروتمند ممکن است بیشتر از صدای دود و آتش در یک خانه‌ی آباد باشد که از آن به بیرون می‌آید.

برداشت: ناله و cries مظلوم به نوعی به استقبال ظلم و ستمی می رود که بر او روا داشته می‌شود، مثل اینکه قبل از آنکه تیر و نشانه‌ای بیاید، صدای فریاد او به گوش می‌رسد و به بیرون منتقل می‌شود.

برداشت: رنگ سرخ و زیبایی بدون زحمت و تلاش نصیب کسی نمی‌شود. این زیبایی از صدای معلم و استاد به دست می‌آید که در واقع نشان‌دهنده‌ی تاثیر و آموزه‌های اوست.