غزل شمارهٔ ۶۱۴۲

برداشت: غم و اندوه ناشی از مشکلات و مصائب زندگی در واقع برای من خوشحالی به ارمغان می‌آورد، چرا که از ویرانی‌ها و ناکامی‌هایم، چیزهای جدید و مثبت به وجود می‌آید.

برداشت: دولت و خوشبختی به سادگی به دست نمی‌آید، بلکه باید با تلاش و سخت‌کوشی به دست آورد. مانند اینکه جوجه‌ ای از تخم فولاد به سختی بیرون می‌آید، موفقیت نیز نیاز به زحمت بسیار دارد.

برداشت: از غم و دل‌مشغولی‌های عاشقان بی‌خبر است، و با وجود هزاران زنجیر و سختی، مانند یک سرو آزاد و رها وارد می‌شود.

برداشت: زیبایی زلف سیاه آن غزال دلربا باعث می‌شود که اشک از چشمانم همچون شانه‌ای برآمده از شمشاد بریزد.

برداشت: در دل سنگین و سخت، شیرینی به راحتی جایی برای خود پیدا می‌کند، هر شعله‌ای که از تیشه فرهاد بیرون می‌آید.

برداشت: از افرادی که به ظاهر مهربان و نرم‌زبان هستند فریب نخور، زیرا این لطافت و خوش‌گویی ممکن است در واقع تله‌ای باشد که از سوی کسی برای شکار و فریب دادن تو ایجاد شده است.

برداشت: دلهای بی غم می‌خندند و این خنده باعث می‌شود دل عاشق، غمگین و سیاه شود، زیرا او از دشت سرسبز و شاداب بیرون می‌آید و احساس خوبی ندارد.

برداشت: هر کس که در عشق تو تسلیم شود و خود را در برابر زیبایی‌ات خاضع کند، به زیبایی و فنون دلبری به کمال می‌رسد و در آن ماهر می‌شود.

برداشت: محنت و رنج‌های زندگی من به قدری زیاد است که انگار از همه جا، مثل صدای زنگ، به گوش می‌رسد و فریاد می‌زند.