غزل شمارهٔ ۶۱۴۰

برداشت: ساقی از میخانه بیرون می‌آید و نوشیدنی خوشگلی را به همراه دارد که به مانند جواهر از آب می‌جوشد.

برداشت: عشق حالت بلاتکلیفی و سرگشتگی دارد، اما افرادی که از این بلای سرگردانی خلاص می‌شوند، باید هزینه و رنج آن را بپردازند.

برداشت: در روشنایی عشق، نور عقل به طور کامل تحت تأثیر قرار گرفته است. وای بر شمعی که در نور مهتاب ظاهر می‌شود.

برداشت: اگر جوهر شمشیر از حالت پیچ و تاب خود خارج شود، جان عاشق نیز از این پیچ و تاب رهایی می‌یابد.

برداشت: گریه ما کسانی که دل ناآرامی داریم شکل و حالتی متفاوت دارد. اشک‌های چشمان ما مانند مایعی زنده و متغیر به بیرون می‌ریزد.

برداشت: صبح به زیبایی از رنگ خون غروب پاک شد، اما جراحت‌های ما همچنان خون خود را به بیرون می‌فرستد.

برداشت: عشق واقعی بدون ظهور و نمایان شدن در دنیای مادی وجود ندارد. همچون ذره‌ای که به سمت خورشید روشن و تابان می‌آید و از تاریکی دور می‌شود، عشق نیز با نور خود از حجاب‌های مادی فراتر می‌رود.

برداشت: وقتی که نوازنده شروع به نواختن ساز کرد، دل ما از غم و اندوه به درد آمد. از زمین ما به خاطر اشک‌هایمان، آب به ناخن‌هایمان می‌رسد.

برداشت: عقل در هر شرایطی ممکن است دچار سردرگمی شود و نتواند تصمیم درستی بگیرد، اما عشق با قدرت و شجاعت از مشکلات و چالش‌ها عبور می‌کند و موفق به خروج از بحران‌ها می‌شود.