غزل شمارهٔ ۶۱۳۹

برداشت: وقتی آن سرو خوش قامت از سمت باغ خارج می‌شود، گل‌ها نیز به دنبالش مانند سنبل‌های خوشبو بیرون می‌آیند.

برداشت: در اینجا اشاره شده که وقتی کمان ابروان زیبای یک دختر بیرون می‌آید، خون غزالان شغل حرم به رنگ شکار می‌ریزد. این بدان معناست که زیبایی و جذابیت او به حدی است که می‌تواند باعث طعمه شدن دیگران و به خطر افتادن آنها شود.

برداشت: ناله هر انسان مانند صدای نی از درونش بیرون می‌آید و این صدا می‌تواند شکاف‌های عمیق و حتی سنگ‌های سخت را نیز به گریه وادارد.

برداشت: هر خواسته‌ای که در زیر آسمان مطرح کردم، به خاطر سردی این محیط و شرایط، به نتیجه نخواهد رسید و به سختی می‌توانم انتظار داشته باشم که ثمره‌ای از آن به دست آید.

برداشت: قلم من قبل از نوشتن نامه، به طور کامل آماده می‌شود. حالا چگونه می‌تواند سوارکار از دشت پر از آتش بیرون بیاید؟

برداشت: راز عشق از پنهانی بیرون آمد، همان‌طور که وقتی نوری درخشان از یک منبع روشنایی آزاد می‌شود، تمام اطراف را روشن می‌کند.

برداشت: احساسات عمیق و پنهانی از دل من بیرون می‌آید، مانند شیری که از دل یک جنگل پر از نی ظاهر می‌شود.

برداشت: من از این باغ و بهشت خوشحالی برنمی‌گردم؛ اراده‌ام را برای خروج از این وضعیت جزم کرده‌ام، زیرا می‌خواهم که درخت خرما به بار بنشیند و باغبان به باغ بازگردد.

برداشت: امیدواریم همیشه زیر سایه میخانه و خوشی باشیم! هر کس که به این مکان قدم بگذارد، جوانی و شادابی به او برمی‌گردد.