غزل شمارهٔ ۶۱۳۷

برداشت: در دل شب، شمعی روشن می‌شود که نورش به مانند تیغی از غبار تاریکی بیرون می‌آید و ستارگان شب در کنار پروانه‌ها درخشش خود را نمایان می‌کنند.

برداشت: زیبایی کامل در سایه‌ی شرم و حیا بروز می‌کند، مانند ماه نو که از پشت این ابرها به تدریج نمایان می‌شود.

برداشت: سبزه به سختی از زیر سنگ بیرون می‌آید، و این نشان می‌دهد که با سختی و تلاش، زیبایی (که در اینجا به لب یاقوتی تشبیه شده) به دست می‌آید.

برداشت: از گرمای سوزان آفتاب در روز قیامت، نه تنها نان پخته بلکه نان خام نیز از تنور زمین به بیرون می‌آید.

برداشت: اگر کسی از بند رهایی یابد، ممکن است خطر بیشتری نسبت به زندانی بودنش داشته باشد. وقتی که روحی در جسمی خاکی زندگی می‌کند، ممکن است که این روح ناقص و ناتمام از جسم خارج شود.

برداشت: دیدن او که در خفا است، باعث شده که من نتوانم زندگی کنم. آه از آن روزی که این تیغ (خطر یا مشکل) از نیام (محل نگهداری) خارج شود.

برداشت: حرف‌های جذاب و دل‌انگیز عشق تنها در گفتار ویژه‌ای بیان می‌شوند، مثل اینکه از میان صدها طوطی تنها یکی از آن‌ها می‌تواند با شیرینی کلامش جلوه‌گر شود.