غزل شمارهٔ ۶۱۳۶

برداشت: اگر سخن بی‌محتوا و توخالی از زبان افرادی که فقط در ادعا بزرگند بیرون بیاید، مانند تیزی تیغی است که از نادانی و ناآگاهی در می‌آید.

برداشت: روح پاکی در زندگی دنیوی خوشی و شادی را نمی‌بیند، و این پاداش آن پری است که از کوه قاف بیرون می‌آید.

برداشت: زندگی خوش و بی‌دغدغه در چرخش‌های روزگار وجود ندارد، زیرا همان‌طور که شراب از مینا که به هم خورده بیرون می‌آید، در این دنیا هم چیزهای ناب و خالص به راحتی به دست نمی‌آید.

برداشت: زمانی که هنر به کمال برسد، خود به خود نمایان می‌شود. مانند هنگامی که مشک به بلوغ می‌رسد، بوی آن از ناف آهو بیرون می‌آید.

برداشت: نگاه خجالت‌زده‌ای که او دارد، باعث شده که هیچ‌کس نتواند از دلش ناله‌ای سر دهد، بخصوص از زمانی که این شمشیر از نیام خارج شود.

برداشت: در زمان دوری از وطن، انسان ممکن است به خوشحالی و شادابی بیشتری برسد و سخنانش رنگارنگ و جذاب شود. مانند اینکه وقتی شمشیر از غلاف بیرون می‌آید، درخشندگی و زیبایی خاصی پیدا می‌کند.

برداشت: هر کس که با نیتی پاک و صادق بی‌وقفه تلاش کند، به برکت رحمت الهی دست می‌یابد و از چنگال دنیای مادی رها می‌شود.