غزل شمارهٔ ۶۱۳۵

برداشت: وقتی دل انسان پاک و بی‌آلایش می‌شود، روشنی و زیبایی مثل معشوقی بدون حجاب به ظهور می‌رسد. همچنان که صبح می‌رسد و روشنایی آن با طلوع آفتاب همراه می‌شود.

برداشت: آتش درون من مانند شمعی است که از چشمانم می‌جوشد و هیچ کس تا به حال نشنیده است که آتش از آب خارج شود.

برداشت: خاموش باش تا از غم و درد روزگار خبری نباشد. مانند کوزه‌ای که دهانه‌اش بسته است و از آن شراب نمی‌ریزد، تو نیز در سکوت بمان تا از رنج‌ها دور بمانی.

برداشت: گریه‌های فراوان، مشکلات زیادی را به دل می‌آورد. مانند اینکه با ورود یک قطره آب به دریا، حبابی شکل می‌گیرد و به بیرون می‌آید.

برداشت: زمانی که دریا در اضطراب و ناآرامی باشد، نبض عاشق در حیاتش چطور ممکن است که از تلاطم و ناآرامی خارج شود؟

برداشت: عقل و هوش انسان در نور و زیبایی عشق ناپدید می‌شود و مانند دزد پنهان می‌ماند. وقتی که عشق مانند ماهتاب بر دل‌ها می‌تابد، عقل نمی‌تواند در آن فضا نمایان باشد.

برداشت: برای اینکه چرخ زندگی به درستی بچرخد، لازم است که قلب تو تحت تأثیر درد و عواطف داغ نباشد. تنها با رها شدن از حجاب‌های درونی، می‌توان به حقیقت رسید.