غزل شمارهٔ ۶۱۳۴

برداشت: جان انسان با بی‌حالی و زخم‌های زیاد از دنیای مادی خارج می‌شود، مانند جغدی که از ویرانه‌ای به درون می‌آید، و در مقابل، زیبایی و شکوهی همانند طاووس از بهشت ظهور می‌کند.

برداشت: اگر فکر خوب و مثبت داشته باشیم، رنگ و جلوه‌ی بهتری به زندگی‌مان می‌بخشیم و در این صورت، به مانند لاله‌ای زیبا که از زمین می‌روید، خوشبختی و زیبایی در زندگی‌مان نمایان خواهد شد.

برداشت: چون زلیخا به دنبال یوسف از خود بی‌خود شد، باغ بهشت نیز به دنبال آن پری‌گونه خارج شد.

برداشت: هر جایی که غم و اندوهی وجود نداشته باشد، زندگی دشوار است. به همین دلیل، انسان به سرعت از بهشت بیرون رفت.

برداشت: زمانی که پرده‌های جدایی و بیگانگی را کنار زدند، عالم بزرگ از کعبه خارج شد و زاهد از معبد بیرون آمد.

برداشت: زندگی و روح خود را از افرادی که در تاریکی و غبار زندگی می‌کنند، جدا کن و شادی و روشنی را مانند خورشید که از زیر خاک بیرون می‌آید، جستجو کن.