غزل شمارهٔ ۶۱۳۰

برداشت: گناهکاران با احساس شرم، اشک می‌ریزند و این اشک‌ها باعث می‌شود تا زیبایی و نورانیّت از زیر ابرهای غفلت نمایان شود.

برداشت: تن بدون اراده و همت، ناتوان است و برای انجام کارهای بزرگ، همچون نجات بیژن از چاه، به دل و شجاعت رستمی نیاز دارد.

برداشت: نیت و اراده‌ي قوی خود را از دست نده، چون با غفلت و بی‌توجهی، نمی‌توانی به هدفی که در نظر داری، دست یابی.

برداشت: تیر دردی که در دل انسان نشسته و بیرون می‌آید، نمی‌تواند در کمان بماند و بی‌توجهی به آن باعث می‌شود که آهی از دل برآید.

برداشت: از دل پاک و بی‌آلایش من، دشمن بدگمان خجالت زده شد. این طلاي ناب به خاطر آزمایش، می‌تواند فردی ناپاک و بی‌لیاقت را رسوا کند.

برداشت: جای تعجب نیست که خون زیادی ریخته شده، چرا که اگر خط سیاه بر لبان آن معشوق زیبا بیافتد، نشان از درد و غم عمیق دارد.

برداشت: هر کسی که از دل حب و عشق به مقام و جاه و قدرت رهایی یابد، به آسانی می‌تواند جوهر وجود خود را از دل آیینه بیرون بکشد.

برداشت: هر کسی که از دلش آهی به بلندای صبح بیرون می‌آید، به وصل و پیوندی جاودانه با آفتاب دست می‌یابد.