غزل شمارهٔ ۶۱۲۹

برداشت: کیست که از دل دیوانه، اندیشه و خیال سنگینش بیرون می‌رود؟ وقتی که ستاره‌ها، تاریکی شب را از دل شب‌ها دور می‌کنند؟

برداشت: اگر با چشمان خود به زیبایی یک نرگس نگاه کنی، سرزمین نرگس‌ها نیز تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. اگر از جایی دور به این زیبایی بی‌اعتنا بیایی، چنین حالتی در دل خاک نرگس زار ایجاد خواهد شد.

برداشت: بیت به این معناست که آتش سمندر هیچ رنگ و جلا ندارد، اما وقتی تو از حجاب شرم و حیا بیرون می‌آیی، مانند آتش درخشان و پررنگ می‌شوی. این اشارت به این دارد که درخشندگی و زیبایی واقعی از درون و با دور شدن از حجاب‌ها و موانع به دست می‌آید.

برداشت: اگر عشق در دل من به صورت خار نباشد، حتی اگر چشمانم از اشک پر شوند، باز هم نمی‌تواند به اندازه یک سوزن عشق را از دل بیرون بیاورد.

برداشت: چشمان سختی کشیده به آسانی به زندگی باز نمی‌گردند، مانند شعله‌ای که از سنگی زبانه می‌کشد و نمی‌توان آن را به سادگی خاموش کرد.

برداشت: با درک و بینش عمیق، می‌توان از زمین به آسمان رسید. مانند این است که از دست عیسی، سوزنی که بینایی دارد، بیرون آورده شود.

برداشت: آه، از اینکه دل به چیزهای دنیا بسته‌ایم، انسان‌های کوته‌نظر به سرعت از این دنیا عبور می‌کنند همچون سوارانی که بر اسب چوبی سوار هستند.

برداشت: عمر انسان مانند گل در نشاط و خوشبختی سپری می‌شود، ولی از دل هر کسی غم‌ها و اندوه‌های آینده دور می‌شود.