غزل شمارهٔ ۶۱۲۶

برداشت: از اشک‌هایم حس شادی به وجود می‌آید و ابرویم همچون شمشیری که در آب می‌درخشد، جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: من در مسیر خود مانند خاکی هستم، اما در محاسبه، همچون چرخ می‌چرخم. وقتی دریا به جوی من می‌رسد، باریک می‌شود.

برداشت: خجالت دادن دشمن نشانه‌ی شجاعت و بزرگی نیست، چون اگر چنین بود، آسمان نمی‌توانست قدرت بازوی من را بشکند.

برداشت: عطسه‌ای که به شکل ناخواسته سر زده، فکر و خیال پرندگان را به هم ریخته و دچار آشفتگی کرده است، اما بویی که از من به مشام می‌رسد، به طور پنهانی از پشت پرده‌های مختلف احساس می‌شود، مانند بوی گل.

برداشت: نوش و تازه‌ای از زیبایی چهره‌اش نمایان کرده که همچون قطره‌ای بر روی تیغ کوه درخشان است. باغبان که رنج و زحمت می‌کشد، دلتنگ لاله‌ای است که در باغش رشد کرده و زندگی‌اش را روشن کرده است.

برداشت: با اینکه هیچ‌کدام از شما از راحتی و آسایش خود خارج نمی‌شوید، صدا و گفت و گوی من از شرق و غرب پر شده است.

برداشت: فکر و خلاقیت من چنان گسترده و زاید است که حتی آسمان نیز نمی‌تواند مرز آن باشد و در این حالت، دست من به نوشتن می‌پردازد.

برداشت: صبح که سر می‌زند، زخم‌های زیادی بر دل آسمان نمایان می‌شود که از ضربه‌های یک پهلو به من به جا مانده‌اند.

برداشت: به خاطر غیرت و قدرتی که در خود احساس کرده‌ام، اشک‌های تلخ را در درونم نگه داشته‌ام، به طوری که هر یک از موی سرم به مانند مژگانی که به گریه افتاده‌اند، در گره‌هایی خود را نشان می‌دهد.

برداشت: من از زیبایی‌های شکارچی نمی‌ترسم، بلکه از بوی خون خودم که در هوا پراکنده است و مرا به وحشت می‌اندازد، ترس دارم.

برداشت: به خاطر ضربه‌ها و آسیب‌هایی که از افرادی که به من بی‌اعتنایی کرده‌اند، دیده‌ام، مانند تیری که در پهلو فرومیرود، احساس درد و زخم دارم و این زخم‌ها به اندازه‌ای است که احساس می‌کنم درد آنها در بدنم باقی مانده است.

برداشت: من نمی‌توانم در آرامش زندگی راحتی را تجربه کنم، چون خواب آرام من را نمی‌گذارد و به خوبی می‌دانم که چه چیزهایی باعث بی‌قراری‌ام می‌شود.

برداشت: به خاطر غم و اندوهی که بر من سایه انداخته، خیلی گم و ناپیدا شده‌ام. هر بار که اشکهایم می‌ریزد، به مانند دانه‌های زیبای گل می‌شود.

برداشت: من مثل یک صدف، درون خود را پنهان کرده‌ام و به خاطر تلاش و عزم قوی‌ام، به زیبایی و کیفیت خود می‌بالم.

برداشت: اگر رشید در قفس قرار گیرد، به خاطر این است که رنگ و روی من را نمی‌بیند.