غزل شمارهٔ ۶۱۲۱

برداشت: من همیشه در عشق و محبت مشغول بوده‌ام، مانند یک سمندر که با وجود آتش، به زندگی و آرامش خود ادامه می‌دهد.

برداشت: در بستر آشفته و ناپاک من، گل گلابی می‌روید که شمع را در کنارم به سرگرمی مشغول می‌کند.

برداشت: من از عواقب کارهایم نگران نیستم، زیرا دشمن داشته‌ام که هنوز از کینه‌ام رنج می‌برد، حتی اگر زیر خاک باشد.

برداشت: خواب کسانی که مرده هستند، از مرگ خودشان سنگین‌تر و سخت‌تر است، وگرنه با تأثیر سخنان من، می‌توان خون مرده‌ها را زنده کرد.

برداشت: دل پرهیجان من نیازمند آرامش است، اما نوازش‌های بیهوده نمی‌تواند به من تسکین دهد؛ مانند اینکه دریای عمیق، چگونه می‌تواند به من آرامش بخشد وقتی پنجه مرجان به آن می‌رسد؟

برداشت: هیچ دلی وجود ندارد که از غم و اندوه من متاثر نشده باشد. باغی که در آن درب بسته است، باعث می‌شود غنچه‌ای که در آنجا است ناامید و غمگین باشد.

برداشت: هیچ تلخی‌ای نمی‌تواند مانند زهر چشمی باشد که محبوبم دارد، چرا که من در مقابل خستگان تنها یک شربت شیرین هستم.

برداشت: اگر غیرت و حسد بخواهد، خون مشکی که از غزال به دلیل زیبایی‌اش می‌ریزد، در هر جایی که زیبایی و جلوه‌ای مشاهده شود، در خط نوشته من نمایان می‌شود.