غزل شمارهٔ ۶۱۱۹

برداشت: در برابر خون من، شعله‌ای از آتش خاموش شده و نشان می‌دهد که تیغ زعفران به رنگ خون من تغییر کرده است.

برداشت: خون من و جوهر طبیعت به هم گره خورده‌اند. آیا از تیزی تیغ او داغ دل پلنگی که خون من را می‌گیرد، می‌گذرد؟

برداشت: این تاریکی که بر سفیدی گردن او نشسته، لکه‌ای نیست؛ بلکه نشان آن است که او به خاطر خون من غمگین و داغدار شده است.

برداشت: خنجر او طعمی شیرین دارد، به گونه‌ای که مانند شکر عمل می‌کند و این شیرینی، نوعی جاذبه برای نوشیدن خون من ایجاد می‌کند.

برداشت: من دست نوشته‌ام را بر روی سنگ قبرم می‌سازم، تا شاید تیغی که از سنگی ساخته شده است، خون من را به بیرون بریزد.

برداشت: خون کسانی که مورد ظلم واقع شده‌اند آرام نمی‌گیرد، همان‌طور که خون کوهکن وقتی پهلوی خسرو را می‌خورد، خوابش نمی‌برد. پلنگ خون من.

برداشت: اگر به گردن او نگاهی بیندازی، می‌توانی در آن سفیدی همچون آینه، رنگ خون من را مشاهده کنی.

برداشت: آیا دامن او به رنگ قرمز خون من در می‌آید؟ زمین با شرم خون من را بر لبِ تیغش می‌مالد.

برداشت: کیست که جز داور قیامت، در روز حسابرسی بتواند مرا از چنگال ظلم و ستم نجات دهد؟

برداشت: به دلیل شدت درد و عشق سوزانی که در قلب دارم، احساس می‌کنم که این عشق تمام زندگی‌ام را گرفته و مانند صبح که نورش بر سطح زمین می‌تابد، خون من را بر سفیدی می‌زند.

برداشت: ارغوانی که در حال نابودی است، جلوه‌ای از اشک‌های داغ من است. کوه طور در برابر این احساس به اندازه یک لقمه اهمیت ندارد، مانند نهنگی که از خون من تغذیه می‌کند!

برداشت: در اینجا فرد از احساس غیرتی عمیق صحبت می‌کند که ناشی از حسادت به زیبایی و جذابیت کسی است. او به طور خاص به این اشاره می‌کند که چگونه این غیرت او را آزار می‌دهد، زیرا آن شخص (که به نظر می‌رسد بازیگوش و جذاب است) به زیبایی و لطافت خود افتخار می‌کند. او احساس می‌کند که این حسادت و غیرت، ننگ و خجالت خونش را برایش به همراه دارد.