غزل شمارهٔ ۶۱۰۱

برداشت: نفس عمیق و حسرت‌آلودی که در دل دارم، مانند غنچه‌ای در خواب، با نسیم صبح در باغم آرام گرفته است.

برداشت: ویرانی در واقع همان گنجی است که در پس پرده پنهان شده است، و امیدوارم تا روز قیامت سایه‌ی ناامیدی بر سر دیوار روزگار من نیفتد!

برداشت: پرنده‌ای که در باغ به سر می‌برد، با صدای شاد و دل‌انگیز خود، احساس شادمانی را از دل بیرون می‌آورد. حالا بگو، چند گل هنوز در زیر بال و نوک من وجود دارد؟

برداشت: دل بیمار من به هوایی تازه نیاز دارد، و این هوای تازه با دم عیسی به دست می‌آید. شمشیر عادت کرده است که به جان پرور برسد و من نیز به آن عادت کرده‌ام.

برداشت: آسیاب دانه‌ها را خورد و من‌ که جانم سخت است با این حال، آسمان بی‌دلیل تلاش می‌کند تا به من آسیب برساند.

برداشت: اگرچه از لبه‌های مژه‌هایم مانند آب شیرین می‌چکد، اما می‌توان در این بازار کساد، با اندیشه و تدبیر به جلو حرکت کرد.

برداشت: هیچ وقت مشکلات و حوادث از زندگی‌ام دور نشده‌اند و همیشه با من بوده‌اند. مانند قطره‌های آب که در کنار سیل می‌ریزد، این سختی‌ها همواره به من فشار می‌آورند و مرا آزار می‌دهند.

برداشت: صائب به خاطر اینکه چرخ روزگار مشکلات زیادی برایش به وجود آورده، احساس می‌کند که مثل تسبیحی که به هم پیچیده، گرفتار شده است و این مسئله او را به شدت آزار می‌دهد.