غزل شمارهٔ ۶۰۹۴

برداشت: دختر ناز از قید من خارج شد و لباسش را از دست من کشید، چون مانند آهوهای وحشی که فرار می‌کنند، نتوانستم او را نگه‌دارم.

برداشت: من او را از مسیر بیچارگی به دام خود می‌آورم، حتی اگر چاره‌ساز به آسمان برود، از دست من نمی‌رهند.

برداشت: با وجود اینکه من در ابراز ادب تابع خطوط مشخصی هستم، اما در باطن، احساسات عمیقی دارم که شبیه لطافت و نازکی گل‌هاست.

برداشت: من شکار من شد، اما به راحتی به دست نمی‌آید. پرنده‌ای که از من فرار می‌کند، به اندازه‌ی صد هزار توانایی در خود دارد.

برداشت: از غبار ذهنم، آیینه‌ها بسته شده‌اند و سنگ بر دل می‌زند. سازنده‌ی آیینه از دست من فرار کرده است.

برداشت: اشک‌های من خوشحالی‌ام را به خاطر وصال او از من گرفت و وسواس در وضو، وقت نماز را از دستم گرفت.

برداشت: زیاد در فکر زلف و حالت‌های آن غرق شدم، که در طول روز و شب، قلمم به دیوانگی مشغول شد و نتوانستم معنی آن را به خوبی بیان کنم.