غزل شمارهٔ ۶۰۹۰

برداشت: تا زمانی که چهره و زیبایی زلف تو تغییر نکند، ای ستمگر، امید ما را قطع نکن.

برداشت: از صدای آشنایان در مکان‌های دفن‌شده دوستان، جان تازه‌ای می‌توان گرفت و نباید از این مسیر کوتاهی کرد.

برداشت: کشتی که بادبان ندارد، به سختی می‌تواند به ساحل برسد. پس، از یاری گرفتن از افراد با ایمان و نیکوکار خودداری نکن.

برداشت: از سرسری و بی‌اعتنایی به برکات و فضایل مسیر جستجوی حقیقت نمی‌توان عبور کرد. ای راهنما، این مسیر را مختصر نکن!

برداشت: برای ادامه این راه، بدون کشش نمی‌توان به پای آهن رسید. ای سوزن، از قدرت آهن‌ربا کوتاه نیا، دست خود را به جلو بیاور.

برداشت: دعا کردن می‌تواند گره از هر مشکل بردارد، همان‌طور که آب رودخانه جاری می‌شود. پس هرگز از دعا کردن دست نکشید.

برداشت: شمع با نگهداری از خود در مقابل خطرات، از نور و روشنی‌اش محافظت می‌کند. بنابراین، مراقب باش که دستت را از دامن آن گل زیبا دور نکن.

برداشت: ای باد صبا، لطفاً در راهت کوتاهی نکن و به این معنا توجه کن که تو در فضایی زیبا و دلنشین قرار داری، همانند غنچه‌ای که در حال شکفتن است.

برداشت: در دل شب، دعاها بیشتر مستجاب می‌شوند، پس با دقت و احتیاط از زلف‌های دوطرفه‌ای که در دستت است، غافل نشو و آن‌ها را کوتاه نکن.