غزل شمارهٔ ۶۰۸۷

برداشت: من در جمع دیگران شادی نکن و آنقدر به خودم نگذار که اشک‌هایم مانند طوفانی شود.

برداشت: اگر چشمت به حق ایمان نیاورد، نباید از کسی چیزی برای دل خود بخواهی. اگر زلف کسی به مانند زنجیر و بند درآید، نباید ایمان خود را به خطر بیندازی و غارت کنی.

برداشت: ای خداوندی که از هیچ چیزی نمی‌ترسی، لطفاً آن چاک لباسم را بپوشان تا شعله اشک من در جمع دیگران نمایان نشود.

برداشت: برای امتحان، مقداری نمک بر داغی بریز. اگر از درد شکایت کنم، نگذارید الماس به سامان برسد.

برداشت: دل‌های عاشقان، مانند یک مکان مقدس است که در آن عشق و ارادت به معشوق پرورش می‌یابد. اگر تو فرزند یک سرزمین آسمانی هستی، این دل را خراب نکن و مراقب آن باش.