غزل شمارهٔ ۶۰۸۲

برداشت: ای دل، حجاب را از روی باغ سبز بردار و نگذار که نور خورشیدت تحت‌الشعاع گل سرخ قرار گیرد.

برداشت: زیر آسمان، تا جایی که می‌توانی زندگی کن، زیرا وقتی وجودت مانند گندم در آرد آسیاب شد، دیگر هیچ تکیه‌گاهی نخواهی داشت.

برداشت: حق‌گویی و صداقت همیشه بدون نقص و عیب نیست. تا زمانی که دل شفاف و پاک باشد، به چیز دیگری توجه نکن.

برداشت: دام تزویر و نیرنگی وجود دارد که سکوت و آرامش برای شکارچی، نشانه‌ای از ناتوانی او نیست. اگر نفس و درونیات انسان نتواند بر خود غلبه کند، نباید به خود اعتماد کرد و باید مراقب شگردهای فریبنده بود.

برداشت: مرگ به آرامی و به سادگی از وجودت خارج می‌شود، اما ریشه‌ای که در قلبت دارد، همانند فولاد محکم است. پس نگذار که این جوهر در وجودت از بین برود.

برداشت: دل به دریا زدن در میان مشکلات و چالش‌های زندگی، به معنای داشتن اعتماد به نفس و شجاعت برای مواجهه با سختی‌هاست. اما باید توجه کرد که بدون داشتن یک نقطه‌ی اتکا یا راهنمایی، ورود به این دریای پر تلاطم می‌تواند خطرناک باشد. پس برای روبرو شدن با مشکلات، نیاز است که ابتدا خود را به یک ثبات و استحکام برسانیم.

برداشت: دوست نداشته باش که با افراد پایین‌تر از خودت سر و کار داشته باشی، زیرا این کار به عقل و خرد تو برنمی‌گردد. پس حواست باشد که از ناتوانان و افرادی که ارزش ندارند، شکایت نکنید.