غزل شمارهٔ ۶۰۸۱

برداشت: به چشمان سیاهت سرمه نزن و اگر می‌خواهی با کسی آشنا شوی، بهتر است فقط با نگاهت این کار را نکن.

برداشت: ای کاش چهره معصومیتت رنگی نگیرد، جانم! هرگز با بازی کردن در دمی که زلف سیاهت را در دست می‌گیری، به این معصومیت آسیب نزن.

برداشت: قبله من، یعنی نقطه توجه و عشق من، تصویری است که در نظر دین، نگاه کردن به آن برای من ممنوع است. بنابراین، در تنهاییِ آینه، خود را به نمایش نگذار و از خودپردازی بپرهیز.

برداشت: دل‌نگرانی و عواطف انسانی از زیبایی و لطافت گل‌ها آسیب‌پذیرتر است، پس نباید زیبایی‌های ظاهری را تحت تأثیر قرار دهی.

برداشت: شهری پر از ناامنی و آشفتگی به زودی به سراغت می‌آید، پس به جمعیت و ظواهر فریبنده‌ای که در ظرافت زلف سیاه توست تکیه نکن.

برداشت: به سخن صائب گوش کن و بگذار غرور زیبایی‌ات مانع نشود. بیشتر از این، به روح بی‌گناه خود آسیب نزن.