غزل شمارهٔ ۶۰۸۰

برداشت: ای دل، بیشتر از این شکار نکن و با موی خود کسی را به زحمت نینداز. به یاد داشته باش که نسبت به من که ناتوان هستم، ظلم نکن.

برداشت: هر رشته موی تو، قدرتی دارد که دل‌ها را تسخیر می‌کند. پس با موی خود این کار را نکن و اجازه نده که این قدرت باعث ایجاد دردسر شود.

برداشت: آیا می‌توان به بیمار فرمان داد تا کار کند؟ با چشمی ناتوان، دل‌ها را غارت نکن.

برداشت: هر چیزی که به دست باد می‌رسد، از بین می‌رود؛ بنابراین به زلف محبوب خود اعتماد نکن.

برداشت: ای ستمگر، از انتقام مظلومان بترس؛ به قدرت و زور خود اتکا نکن.

برداشت: رازها مانند دانه‌ای هستند که از سنگ سخت بیرون می‌جهند، همان‌طور که جرقه‌ای از آتش تولید می‌شود. بنابراین، هیچ‌کس را محرم به رازهای پنهان زندگی‌ات نکن.

برداشت: اشخاصی در مسیر تو حضور دارند که دلشان را به عشق تو سپرده‌اند. به خاطر بی‌توجهی آن‌ها، تو آسیب نرسان به دل آن‌ها.

برداشت: در این فصل زیبا که حتی خارها هم به لطافت گل‌ها هستند، دل آزرده را با سخنان تند و تیز خود جریحه‌دار نکن.

برداشت: اگر تمایل به گشت و گذار در جهان داری، صائب، دامن خود را بگیر و از آستان خود دور نشو.