غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۰۷۲

سرودهٔ صائب
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کن

آتش نمرود را گلزار ابراهیم کن

۲

بر تو دشوارست اگر یکجا وداع مال و جان

پیشتر از رفتن جان، مال را تسلیم کن

۳

نخل بهتر در زمین نرم بالا می کشد

خاکساران جهان را بیشتر تعظیم کن

۴

برمدار از سجده حق هفت عضو خویش را

همچو مردان خدا تسخیر هفت اقلیم کن

۵

هیچ نگشاید به جز وسواس از علم نجوم

چهره را از جدول خون صفحه تقویم کن

۶

در گذر از ثابت و سیار، صائب همچو برق

روی از یک قبله روشن همچو ابراهیم کن

بازگشت به سروده‌های صائب