غزل شمارهٔ ۶۰۶۸

برداشت: زلف‌های سیاه و پر پیچ و خم خود را از چهره‌ات دور کن، چون روز روشن، گل را در نظر بی‌روح و بی‌نور می‌کند.

برداشت: آینده و سرنوشت عشق من به وضوح برای دیگران مشخص است، همان‌طور که نمی‌توان با آب گفتن، تصویر را پنهان کرد.

برداشت: آتش ناشی از سردی نفسم، مانند برگ‌های پاییز رنگ خود را از دست داده است. ای کلیم، به خاطر شمع، مانند نوری که در کوه طور درخشید، عمل کن.

برداشت: به یاد داشته باش که essence و حقیقت وجودی‌ات را از آلودگی‌های دنیوی پاکسازی کنی و با رهایی از بندهای مادی، به سمت وحدت و یکپارچگی بروی.

برداشت: در مسیر زندگی، humility و تواضع باید بیشتر از زیبایی و ظرافت باشد. مانند گردنی که برای تسلیم شدن نرم و نازک است، ما نیز باید در برابر چالش‌ها و مشکلات با افتادگی و نسک ارزشی رفتار کنیم.

برداشت: چرا کسی در مسیر عشق دیوانگی، سر خود را به خطر بیندازد؟ این کدوی بی‌ارزش را به کار این زنبور مشغول کن.

برداشت: دیروز ذهن را از بار غم و اندوه رها کن، زیرا زندگی به سمت نابودی و فنا می‌هد. سپس مانند منصور، رهایی و اوج را تجربه کن.