غزل شمارهٔ ۶۰۶۶

برداشت: زمانی که روز روشن می‌شود، به زیبایی آن روی دل‌انگیز فکر کن و وقتی که شب تاریک می‌شود، به زلف‌های خوشبو و دلنواز فکر کن.

برداشت: صبح که با تابش ملایم آفتاب همراه می‌شود، به یاد بیاور که چطور گردن و صورت دلبر با رنگ روشنی دیده می‌شود.

برداشت: می‌توان با عادت کردن به سختی‌ها و مشکلات، آن‌ها را به چیزی شیرین و دلپذیر تبدیل کرد. در زندگی، همیشه به یاد مرگ تلخ خود باش و سعی کن با آن کنار بیایی.

برداشت: وقتی که بر بالین مرگ می‌روی، به یاد بیاور که مثل خاک قبر است و وقتی از خواب بیدار می‌شوی، به یاد روز قیامت بیفت.

برداشت: قبل از آنکه زمان تو را به فراموشی بسپارد، گاه‌به‌گاه از دوستان خوبت یاد کن و در کنار آنها باش.

برداشت: ای کسی که مانند خم، تا گردن در باده غرق شده‌ای، گاهی به یاد خمارآلودگان هم باش و ساغر (جام شراب) را در نظر بیاور.

برداشت: در زمان بارش باران و طوفان، ای بهار زندگی، ما را از زبان خشک‌مان و چشم‌های ترمان به یاد داشته باش.

برداشت: ای کسی که مثل خضر، نوشیدنی را به دست می‌کنی، از آب حیات بهره می‌بری، به یاد دل گرم و لب خشک سکندر باش.

برداشت: این جمله به این معناست که وقتی آفتاب را می‌بینی، به یاد محبوب خود باش و احساسات خود را نسبت به او در خاطر بیاور.