غزل شمارهٔ ۶۰۶۵

برداشت: به مانند سکندر، تلاش کن تا زندگی‌ات را به گونه‌ای بسازی که محکم و پایدار باشد و بنای ضعیف و ناپایدار را به استحکام تغییر دهی.

برداشت: زمانی که فریادت به گوش کسی برسد که به تو کمک کند، همچنان که نفس در سینه داری، به ناله و فریاد بپرداز.

برداشت: سرو با زیبایی و جلال خود فضایی آزاد و بی‌مانع را به وجود آورده است. ای معشوق، من را از قید و بندها آزاد کن تا بتوانم از شکوه و زیبایی تو بهره‌مند شوم.

برداشت: برای بهره‌مندی از روزگار خوشی، باید بهایی پرداخت کنیم. ای سمندر، در یاد ما باش، در آتش وجود ما.

برداشت: عشق خضر تنها چیزی است که در بیابان وجود دارد. هر کجا که گم شده‌ای، اگر به عشق روی بیاوری، راه را پیدا خواهی کرد.

برداشت: چه مدت می‌خواهی در زیبایی خود به تماشای دیگران بپردازی؟ حتی کسانی که در قفس گرفتارند را هم به یاد بیاور.

برداشت: تحمل کردن سختی‌ها و ناملایمتی‌های زندگی، همانند صبر در برابر بی‌عدالتی‌های ادیبان و برخوردهای ناعادلانه استادان، انسان را به آرامش و امنیت می‌رساند. در واقع، اگر بتوانیم صبور باشیم و با چالش‌ها مقابله کنیم، به سرزمین امن و سعادتی خواهیم رسید.

برداشت: اگر زبانت پر از تیغ باشد و در حال صحبت کردن به تو آسیب برساند، بهتر است که خاموشی را برگزینی و مانند گل سوسن آزاد و بی‌دغدغه باشی.

برداشت: به عشق و هیجانات آن تسلیم نشو و سعی کن مانند جوهر، ریشه‌ای محکم و استوار در دل خود داشته باش.