غزل شمارهٔ ۶۰۶۳

برداشت: دل آدمی مثل شیشه است که تحت تأثیر زیبایی‌ها و جذابیت‌های عشق می‌سوزد و به رنگ می‌آید. همچنین، خوش‌عطر و شیرین بودن عشق مانند نوشیدنی‌ای است که از جام دل می‌ریزد و حالت خاصی به دل می‌بخشد.

برداشت: بهار با خندیدن گل‌ها به زندگی تازه‌ای می‌افزاید و مانند لبخند زیبا و رنگارنگ خوشبختی، روشنایی و شادابی به عالم می‌بخشد.

برداشت: در کوچه، وقتی که فردی خود را می‌پوشاند، از سر شرم دستش را به سمت آستینش می‌برد، گویی مانند موسی که تحت تاثیر احساساتش قرار گرفته است، نمی‌تواند زیبایی ظاهری را پنهان کند.

برداشت: عشق را نمی‌توان با ظاهر و زینت‌های بیرونی به دست آورد. کسی که بدون درک واقعی وارد می‌شود، نمی‌تواند از زیبایی‌ها بهره‌برداری کند.

برداشت: پرندگان عاشق با نغمه‌های دل‌انگیز خود بر روی گل‌ها آواز می‌خوانند و این شعر نشان‌دهنده‌ی این است که عشق به واسطه زیبایی و جذابیتِ واقعی ایجاد می‌شود.

برداشت: بویی که از آن سیب زنخدان می‌آید، دل مرا زنده و شاداب می‌کند. اگر این بوی دلپذیر نبود، عشق ورزیدن به زیبایی‌ها در واقع چیزی جز نیرنگ نیست.

برداشت: تا زمانی که چراغ شرم بر سر بستر زیبایی روشن است، باغ امن و آرامش از هوس‌ها مصون است.

برداشت: در فصل بهار عشق، طوفان‌های شدید و ناپایدار وجود ندارد. هرگز گل و نسرین عطر و زیبایی خود را از دست نمی‌دهند.

برداشت: در باغ بهشت، هر کسی که به تماشای زیبایی‌های عشق نشسته، مثل صائب که شاعر معروفی است، باید در غم و اندوه خود غرق شود و گریه کند.