غزل شمارهٔ ۶۰۵۸

برداشت: از سکوت و خاموشی او، خاک بر دهان حرف‌زن می‌نشیند و تا قیامت، حال او در پناه امن و آرامش باقی می‌ماند.

برداشت: یک زمانی امید و آرزوهای تو مانند ریسمانی نرم و تابیده بود، حالا خوب است که کمی هم در زندگی و آرزوهایت وقفه ایجاد کنی و به آن‌ها فکر کنی.

برداشت: مثل حباب که از تخم هستی بیرون می‌آید، قدم در فضای دریا بگذار و با موجی آرام و آزاد به پرواز درآ.

برداشت: این بیت به دعوت به خوشگذرانی و لذت‌جویی اشاره دارد. به معنای این است که باید سرگرمی‌ها و لذت‌های زندگی را جدی گرفت. افرادی که موسیقی و شادی را فراهم می‌کنند، باید به کار خود ادامه دهند و در عوض، کسانی که شادی و خوشی می‌آورند، باید مورد حمایت و تشویق قرار گیرند. از طرفی، فراهم کردن نعمت‌ها و خوشی‌ها باید با اشتیاق و میل انجام شود.

برداشت: هر دل شادابی که می‌بینی، به دور او مانند پروانه پرواز کن و هر لب خشکی که پیدا می‌کنی، مانند تبخال به آن بوسه بزن.

برداشت: با بدن خود به آرامی رفتار کن تا روح تو صاف و زلال شود. زمانی که این روح پاک گردد، مانند کسانی که کثافت را از پای خود پاک می‌کنند، رفتار کن و صاف و مترادف با پاکی باش.

برداشت: در روز قیامت، انسان‌ها می‌خواهند ببینند که چه دستاوردهایی از کارهای خود دارند. باید دانه‌های خوب و یکدستی را که در زندگی کاشته‌اند، جدا کنند. این کار مانند غربال کردن است که در آن فقط بهترین‌ها باقی می‌مانند.

برداشت: اگر کسی می‌گوید که حکیم غزنوی، اگر دل‌دردی داری، آن را از چشمانت بروز بده. این جمله به نوعی به این اشاره دارد که احساسات و دردها باید ابراز شوند تا دیگران متوجه حال ما شوند.