غزل شمارهٔ ۶۰۵۶

برداشت: مانند یک غنچه، سکوت را بر لبان خود بگذار و چیزی نگو. یا وقتی که لب‌های خود را باز می‌کنی، از دریای مشکلات و دردها پرهیز کن.

برداشت: محبت به سنبل زیبا و دلنوشته گل ظریف است. صدای دل‌خراش و رنج‌آور در دل من مانند چنگی است که در گلی نهفته شده باشد.

برداشت: چقدر می‌خواهی در گل و لای بمانی و از زیبایی‌های باغ غافل باشی؟ ای گل تنبل، بهتر است برخیزی و به زندگی‌ات رنگ و بویی ببخشی.

برداشت: از بند و زنجیرهای محدود کننده‌ی خود رها شو و به دیدگاه وسیع‌تری دست پیدا کن، زیرا همچون حلقه‌ای که در موهای یک زنار قرار دارد، نمی‌توانی تنها به یک جنبه از واقعیت نگاه کنی.

برداشت: درختان و گل‌های باغ تنها تحت کنترل بلبل هستند. برای آنکه به گلزار بروی و از زیبایی‌اش بهره‌مند شوی، باید ابتدا اجازه بلبل را بگیری.

برداشت: چهره‌ات را زیبا و پرنشاط نگه‌دار، همان‌طور که هدفی در این دنیای خاکی است. لبخندت را با رنگ و زندگی پر کن، مانند صدا و نغمه‌ای شیرین و دل‌نواز.

برداشت: برای فرار از رسوایی، حقیقت را تحریف می‌کند تا نگذاری صدای حقیقت را بشنوی، در حالی که منصور بر چوبه‌دار است.

برداشت: هیچ گلی زیباتر از موهای تو نیست، بنابراین ای گل، در هوای تو بر روی زمین سر به زیر بینداز و خود را آرایش کن.

برداشت: چشمم به گرمی محبت تو روشن است، نیش و زهر زبانی چون برق بر رگ این ابر پر از گوهر بزن.

برداشت: هرگاه به دلخواه و خواسته‌ات از کسی چیزی پیدا کردی، پیشنهاد می‌کنم که با محبت چندین بار او را ببوسی.