غزل شمارهٔ ۶۰۵۲

برداشت: اگر بخواهی با کسانی که هوسران و بی‌مروت هستند، نزدیک شوی، به این ترتیب به انسانی بی‌وفا و بی‌حقیقت تبدیل خواهی شد.

برداشت: وقتی از ما جدا شوی، به یاد خواهی آورد که چقدر برای تو فداکاری کرده‌ایم، ای که حالا در هم آمیخته‌ای با ما.

برداشت: من به تو رسیدم و تو دامن خود را از چنگ من آزاد کردی. حالا که از بند کشش من رها شده‌ای، چگونه می‌خواهی آزاد شوی؟

برداشت: تو با دامن کشان به آرامی می‌روی و در پشت سر، صدها چشم پر از حسرت وجود دارند. آیا کسی هست که از تو بپرسد تا کجا می‌خواهی بروی؟

برداشت: شخصی که در جستجوی توست و به خاطر انتظارش بی‌هدف و سر در هوا شده، به دنبال این است که بداند تا کجا می‌خواهی مانند پرنده‌ای آزاد و بزرگ پرواز کنی؟

برداشت: اگر با خودتان به شیوه‌ای صمیمی و نزدیک رفتار کنید، بیگانگان نیز به سرعت احساس نزدیکی خواهند کرد و ممکن است در آینده به نگاه و توجه شما نیاز پیدا کنید.

برداشت: در روزگاری که همه چیز ساده بود، تو به زحمت و کوشش زیادی پرداختی، حالا در این روزها که اوضاع پیچیده‌تر شده، چه دلیلی برای نگرانی داری؟

برداشت: اگر زیبایی را در این دیار به تصویر بکشی، خودت نیز مانند ما به هزار دلهره و مشکل گرفتار خواهی شد.

برداشت: در بالای بام، آفتاب تو از غبار خطی که بر آن نشسته، نمایان شده است. کی می‌خواهی به من، ای صائب، مهربان و بی وفا، محبت کنی و به یادم باشی؟