غزل شمارهٔ ۶۰۳۷

برداشت: تا کی باید بر روی لباس تنم بخیه بزنم؟ این کار از بی‌خودبینی است، مثل این که گل را به دیوار زندان بزنم.

برداشت: ظلم به کسانی که در شرایط سختی قرار دارند، موجب شرمندگی می‌شود و افرادی که مستبد و سلطه‌طلب هستند، در مهمانی‌ها و در موقعیت‌های اجتماعی، خود را در معرض نمایش می‌گذارند و به خود می‌بالند.

برداشت: روح پاکان در این بدن مادی آرامش نخواهد یافت، زیرا گناهکار بودن باعث می‌شود که جسم در گوشه زندان به سر ببرد.

برداشت: گفت‌و‌گوهای بی‌اساس را امتحان روشن می‌کند و چیزی که به سرعت به دست می‌آید، به راحتی با آزمایش مشخص می‌شود.

برداشت: بهار با زیبایی و شادابی‌اش مانند شعله‌ای از گل‌ها می‌جوشد و در این زمان باید با احتیاط و دقت به زندگی نزدیک شویم و از فرصت‌های جدید بهره‌برداری کنیم.

برداشت: چشمی که من دیده‌ام، چشمی پر از فعالیت و جنب و جوش است؛ مانند یک غزال وحشی، با یک حرکت مژه‌اش می‌تواند دو جهان را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: عشق قادر نیست بر دل‌های افسرده و ناامید تاثیر بگذارد، چرا که مثل پختن نان در تنور سرد، امکان‌پذیر نیست.

برداشت: هر کسی که از فرمانبرداری و اطاعت بگریزد، می‌تواند مانند تیرکمان، خود را به هدف برساند و به راحتی دروازه بهشت را باز کند.

برداشت: آشفتگی و غم عشق در چهره عاشق نمایان است و این رسم پادشاهان است که نشان محبت خود را بر روی چیزی بگذارند.

برداشت: دل سنگی هیچ‌گاه آزمایش نمی‌شود، چرا که فولاد مستحکم نیازی به دندان زدن ندارد.

برداشت: آب جاری می‌تواند مانند آینه‌ای صاف و شفاف باشد، و با نظاره کردن آن به راحتی می‌توان جاذبه‌های دنیا را با تعجب و شگفتی مشاهده کرد.

برداشت: مدارا و رفتار دوستانه با ضعیفان از کسانی که توانایی بیشتری دارند جالب و پسندیده است، اما در این میان، زدن به دریا با مرجان، کار شایسته‌ای نیست و نشان‌دهنده‌ی بی‌علاقگی به مقام و ارزش واقعی آنهاست.

برداشت: به زیبایی و زیبایی صورت آن معشوق نازک نگو که در رفتار نیکو نیست، این کار مانند این است که به ماه کنعان سیلی بزنی.