غزل شمارهٔ ۶۰۲۸

برداشت: وقتی کسی با کلام شیرین و دلنشین صحبت می‌کند، حرف‌هایش در جمع‌ها نقل می‌شود و هرگز پنهان باقی نمی‌ماند؛ همان‌طور که خون در رنگین شدن نمود پیدا می‌کند.

برداشت: با اندیشه و تأمل، سخن و فکر زیبا و پرمحتوا شکل می‌گیرد و باعث می‌شود که اندیشه‌ها و ایده‌ها به مانند غنچه‌های رنگین جلوه‌گر شوند.

برداشت: هر کسی که آن نگاه بی‌رحم و جذاب را در دل خود تحمل کند، تا ابد از زبانش حرف‌های تلخ و آسیب‌زننده می‌خواهد برآید.

برداشت: چگونه ممکن است که سبزه تازه از زیر سنگ بیرون بیاید؟ برای اینکه سخن شیرین و با ارزش از لب لعل آن به راحتی جاری می‌شود.

برداشت: اگر طوطی‌ها زنگ بر منقارشان باشد، در نظر مردم حرف بی‌ارزشی خواهند شد. این بدان معناست که اگر به این شیوه سخن بگویید، اعتبار کلامتان از بین می‌رود.

برداشت: آهوهایی که در چین زندگی می‌کنند، با زیبایی‌های خود دل‌ها را می‌ربایند. اگر کسی از زلف و بافت موی او بگذرد و به عمق کلامش توجه کند، به زیبایی و جذابیت او پی خواهد برد.

برداشت: اگر دنیای تیره و ناکامی به روشنی آید، کاش سخنانی روشن‌کننده و اندیشه‌ساز بر زبان می‌رانید.

برداشت: اینکه به سادگی از کنار مسائل بگذریم و به عمق آنها نپردازیم، عقل ما را محدود می‌کند. در حالی که هر نقطه و هر جزئی از دنیا می‌تواند حامل موضوعات و معانی بسیاری باشد.

برداشت: زندگی مصیبت‌ها و تلخی‌های خود را دارد، اما درست مانند اینکه یک کودک با نوشیدن شیر می‌تواند لذت و شیرینی را لمس کند، ما نیز می‌توانیم با دید مثبت و شکرگزاری، تلخی‌ها را شیرین کنیم و از سخن شیرین بهره‌مند شویم.