غزل شمارهٔ ۶۰۲۷

برداشت: آن دهان تنگ با سخنانی شیرین و دلنشین، حرف‌هایی را بیان می‌کند که مثل دندان کارایی و تاثیرگذار است. لب‌های خوش‌رنگش باعث می‌شود اندیشه‌ها و احساسات را به زیبایی منتقل کند.

برداشت: در پوشش خوشبو و زیبا مانند عطر، زیبایی‌ها و معانی مختلف جلوه‌گری می‌کنند، و کلام من به رنگ سبز و گلگون دیده می‌شود.

برداشت: تا زمانی که سخن نظم و آهنگ نداشته باشد، مانند پرنده‌ای می‌شود که بال و پری ندارد و نمی‌تواند از زمین بلند شود. اما وقتی که سخن موزون و موزون شود، این پرنده قادر خواهد بود پرواز کند.

برداشت: وقتی دل از درد شکسته می‌شود، روح آدمی به سختی کلامی را بیان می‌کند و مانند قلمی بی‌نظم، سخن به سختی از آن بیرون می‌آید.

برداشت: سجده شکر بر همه واجب است، چون که کلامی از آسمان بر او نازل می‌شود، و این نشان‌دهنده‌ی مقام و جایگاه اوست. هر کس که از آسمان صحبت می‌کند، باید در برابر آن قدردانی کند.

برداشت: وقتی که عشق لیلی در دل مجنون شعله‌ور است، او را چگونه می‌توان از نقطه حساسی که پایش می‌گذارد، دور کرد؟ در واقع، ماجرای عشق و شدت احساسات او به قدری عمیق است که هیچ چیز نمی‌تواند او را از این حال و هوای خاص دور کند.

برداشت: از حالت مستی، نطق و نوشته‌ام را به جای اینکه به درستی هدایت کنم، به سمت اشتباهات فرستاده‌ام. مستی بیشتر، گفتار و بادل را شیرین‌تر و جذاب‌تر می‌کند.

برداشت: ما از خاک مثل موی نرم که از خمیر نان بیرون می‌آید، به دنیا آمده‌ایم؛ و خون گرم و جذابیت کلام ما باعث می‌شود که از تنگناها و محدودیت‌ها رهایی یابیم.

برداشت: قلم به حالت درد و غم خود ناله می‌کند و گویا از عشق و دورافتادگی رنج می‌برد تا آن‌چه در عالم بی‌مانند است را بیان کند.

برداشت: هستی که فقط ده روز دوام دارد، می‌تواند با معنای عمیق و تأثیرگذاری که دارد، به عمر طولانی‌تر و شکوهمندتری تبدیل شود. این تأثیر ناشی از کلمات و سخنان است که مانند آب زنگ‌زده، حالتی از زندگی و زنگار را به وجود می‌آورد.

برداشت: با توجه به کسادی و بی‌رونقی بازار، پرده‌دار کاخ‌ها و جواهراتش به شدت حسادت می‌کند که خاک، در دل خود داستان‌های بزرگ و پر آوازه‌ای مثل قارون را پنهان کرده است.

برداشت: خواب به سراغ من آمده و مانند اشکی از چشمانم جاری شده است، به دلیل اینکه خیال تو چنان مرا مجذوب کرده که هر لحظه در افکار تو غرق می‌شوم.