غزل شمارهٔ ۶۰۲۶

برداشت: هر کس که مانند قلم از دل خود سخن بگوید، به آسانی نمی‌تواند از دستور زبان یا قواعد بی‌خبر باشد.

برداشت: اگر تخت سلیمان با همه عظمتش در برابر تندباد قرار گیرد، آن‌گاه فرمانروایی نفس و قدرت بر آن است که سلیمان خود نیز کلامش را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: اگر دیو و پری به سخن سلیمان گوش می‌دادند و تحت فرمان او بودند، سلیمان هرگز از اوامرشان سر نمی‌پیچید.

برداشت: عمر انسان کوتاه است، اما کارهای نیکوی او می‌تواند یاد و اثرش را جاودانه کند. پس با دقت و توجه از خوبی‌ها بهره‌برداری کن و از زندگی بی‌جهت نگذران.

برداشت: یوسف را به راحتی در دامن خود قرار می‌دهد؛ هر کس که با سخن آشنا شود و به او نزدیک گردد.

برداشت: هر کس که یک شب را بیدار بماند و در شبستان گفتگو حضور داشته باشد، می‌تواند به حقیقت و زیبایی دست یابد؛ زیرا اشکی که در چشمانش جاری می‌شود، نشانه‌ای از عمق درک و احساس اوست.

برداشت: روزگار به من اجازه نمی‌دهد که به راحتی سخن بگویم، و اگر این محدودیت نبود، طوطی مانند از آینه می‌توانست به زیبایی صحبت کند.

برداشت: چشمم سفیدی پیرمردی را دیده که از انتظار طولانی به این حال افتاده است. تا وقتی که بوی یوسف را از سخنان کسی شنیدم.

برداشت: عمر برکت زندگی مانند نقشی بر روی آب است و اگر به دنبال بقای ابدی هستی، جان تو و سخنانت نیز بی‌ارزش خواهند بود.

برداشت: آدم‌های دانا و عالم مانند تیشه‌ای هستند که بر سنگ سخت می‌کوبند، تا شاید کسی را پیدا کنند که توانایی بیان و انتقال معانی عمیق را داشته باشد.