غزل شمارهٔ ۶۰۲۳

برداشت: سخن دل‌انگیز و شیرین در نزد محبوبی که جان را پرورش می‌دهد، هرگز پنهان نمی‌ماند و حتی در حجاب‌های گوناگون نیز نمی‌تواند مخفی بماند.

برداشت: سرو درختی است بلند که اگر اراده کند و سرکشی کند، هیچ مانعی نمی‌تواند آن را از حرکت بازدارد. وقتی به اوج رسید، دیگر در مرزهای محدودیت نمی‌ماند و به آزادی و شکوه می‌رسد.

برداشت: سخن گفتن فردی را به زندگی جاودانه می‌رساند، مانند خضر که از چشمه حیات نوشیدنی می‌نوشد، سخن او باقی نمی‌ماند.

برداشت: در لابه‌لای موها نمی‌توان بوی مشک را پنهان کرد، چون رنگ و بوی آن مانند خون همیشه قابل شناسایی است و نمی‌توان آن را مخفی نگه داشت.

برداشت: اگر کسانی که در جستجوی زیبایی‌های ظاهری هستند، توانایی درک عمیق معانی را پیدا کنند، دیگر از زیبایی‌های یوسف کنعانی سخن و نشانی نخواهد ماند.

برداشت: درک عمیق و جامع از مسائل محدود و سطحی است؛ وگرنه از دریای بی‌پایان دانش، همیشه سخن و مطلب زیادی هست.

برداشت: وقتی خون به مشک تبدیل شود، در زیر پا ماندن آن دیگر نگران‌کننده نخواهد بود. وقتی پاک شود، از شدت حرکت و جولان هیچ نشانی از آن باقی نخواهد ماند.

برداشت: سرنوشت و تقدیر به دقت و انصاف عمل می‌کند و دیگر نمی‌توان ماه مصر را در چاه و زندان نگه داشت.

برداشت: نور این چراغ مانند ماه، در تمام جهان پراکنده می‌شود و سخن نمی‌تواند تا قیامت در گوشه‌ای پنهان بماند.

برداشت: وقتی هدف مشخص و ثابت شود، احتمال اشتباه کردن کمتر می‌شود. اگر شنونده توجه و دل‌سوزی کند، در درک سخن سردرگم نمی‌شود.

برداشت: سخن‌دان و بلاغت‌سرا به مانند عیسی در کار خود مؤثر است. اگر روایت و درد کلام وجود داشته باشد، این درد بی‌پاسخ نخواهد ماند و در نهایت درمان خواهد شد.

برداشت: فرمان او در دل و جان است و هر چیزی در دست او قرار دارد. سخن از عظمت و مقام سلیمان باقی می‌ماند، ولی او از نازش و سربلندی دور نمی‌ماند.