غزل شمارهٔ ۶۰۱۶

برداشت: من به تو عشق می‌ورزم و برایم مهم نیست که خودم را فراموش کنم، حتی اگر این به معنای آزار دادن جان خودم باشد.

برداشت: گاهی مرا بر آتش سختی می نشاند و گاهی به آب آرامش می‌دهد. من در مقابل چشمان خود که از گریه پر است، درمانده‌ام.

برداشت: در سرزمین ما که به ارزش قناعت واقف هستیم، طعمه‌ای از استخوان خود می‌سازیم.

برداشت: ای کسی که به صبر و تحمل خود افتخار می‌کنی، می‌توانی با یک نگاه، قدرت و استقامت خود را بسنجی و به چشمانت امتحانی از خود بدهی.

برداشت: اگر صبح را با گریبان چاک کرده‌ای و به سمت شرق بروی، آفتاب از شرم نمی‌تواند دکان خودش را باز کند.

برداشت: من به خاطر افکار آشفته‌ام خودم را گم کرده‌ام و از موهای تو نشانه‌ای می‌پرسم تا خودم را پیدا کنم.