غزل شمارهٔ ۶۰۱۵

برداشت: افراد با خُلق تند و خشمگین، به خود آسیب می‌زنند و دل شمع همیشه از آنچه خود می‌گوید، رنج می‌برد.

برداشت: سخن گفتن با آشناها مانند باغی پر از گل است که هیچ غیر آشنایی را به آن راه نمی‌دهند. بنابراین، از زیبایی و نعمت‌های وجود خود غافل نباش.

برداشت: نرگس به شبنم نیازی ندارد و در عوض، دولت او بیدار است و به خود مراقبتی می‌پردازد.

برداشت: شکوفه‌ای مانند گل زیبا هستی، اما فریب زمانه را نخور. در بهار زندگی‌ات با خوشی و لذت سپری کن و کم توجهی به روزهای سخت و سردی که ممکن است به زودی بیایند، داشته باش.

برداشت: چون صدف مجبور است که برای برآورده کردن خواسته‌اش دهانش را باز کند، نباید آن را در حضور هر کسی که آماده نیست، بگشاید.

برداشت: کسی که از بلندی‌های آرزو و تلاش خود به آسمان شخصیتش دست یافته، هرگز سرش را به زمین‌های پست و حقیر نخواهد فرود آورد.

برداشت: ظرفی که من در آن غذا می‌خورم، پر از دانه‌های ریز است و من مانند آفتاب که از افق درحال طلوع است، هر روز زندگی‌ام را با تلاش و کوشش به دست می‌آورم.

برداشت: هیچ‌کس از افراد زبده و ماهر نتوانستند به من نزدیک شوند و من حلقه‌ای را که بر کمانم بود، از میدان خود خارج کردم.

برداشت: بلبلان غمگین و ناراحت می‌شوند، اما من اگر آرامش و سکوت را تجربه نکنم، دکان خود را تعطیل می‌کردم.