غزل شمارهٔ ۶۰۱۲

برداشت: بهتر است که هر کس از خود غافل نباشد، زیرا اگر این غفلت ادامه یابد، می‌تواند باعث پنهان شدن غیرت و احساسات واقعی از خود شود.

برداشت: او از کسانی که بد یاد می‌دهند بی‌نیاز است و دلش به سختی می‌تپد. این فرد با دل سنگین خود، به نوعی از وجود خود فاصله گرفته است.

برداشت: از غم نداشتن درکی عمیق، صاحب نظران آزادند، چرا که زیبایی پنهانی وجود دارد که به نوعی خود را از دیده‌ها پنهان می‌کند.

برداشت: هر بار که به او نگاه می‌کنم، شرم و حیا در چهره‌اش موج می‌زند و این حس باعث می‌شود که نتوانم خودم را کنترل کنم و دلم می‌خواهد بیشتر او را تماشا کنم.

برداشت: کسی که می‌تواند با ناز و نرمی خود مانند تیر و کمان عمل کند، نیازی به سلاح ندارد.

برداشت: من در درونم آتشی خاموش دارم که با تنها یک نسیم محبت می‌توانم از آن شعله‌ای شعوزنده بسازم و هزاران داستان و احساس را بیان کنم.

برداشت: یوسف زمانی که از زلیخا فرار کرد، چرا پاکی خود را حفظ کرد؟ آشنای او نیز مثل او از خودش دوری می‌کند و از هویتش می‌گریزد.

برداشت: زمانی که راهی به سوی دوست پیدا کردم؟ من که سال‌هاست نشانی از خودم نمی‌یابم.