غزل شمارهٔ ۶۰۱۱

برداشت: موج دریا نمی‌تواند بر خود مسلط شود، پس تو نیز از کنترل خود دست بردار و به سرنوشت خود اجازه ده تا سامان بگیرد.

برداشت: رهبانیت و زهد خشک هیچ وقت از یادم نرفته است، چرا که این بار سنگین بر دوش من مانند مرکب است که سوار بر آن می‌شوم.

برداشت: من با مقابلۀ خود، چشم دشمن را به خاک نشسته‌ام تا به این ترتیب خود را در پناه تواضع محفوظ نگه دارم.

برداشت: من شرمنده و خجالت‌زده‌ام از اینکه در میان همه زیبایی‌ها، به یک خار تبدیل شده‌ام. این احساس ناشی از بی‌فایده بودن و عدم موفقیتم، مرا از جایگاه واقعی‌ام در زندگی‌ام مأيوس می‌کند.

برداشت: اگر در جایی خلوت و آرام مانند خانه‌ای با آینه هستی، از این فرصت بهره ببر و خودت را در آغوش بگیر و از محبت و عشق به خود لذت ببر.

برداشت: برای به دست آوردن ارزش واقعی، گوهری که از غم و سختی یتیمی به دست آمده است، بیش از این نباید به کسی که خاکی و عادی است، وابسته باشی.

برداشت: می‌توانی با زیبایی و جذبه‌ات، آتش عشق و شوق مرا خاموش کنی اگر خودت بخواهی.

برداشت: اگر بدانی که من در چه حالی هستم و چقدر منتظر خودم هستم، دیگر به تماشای آیینه نمی‌پردازی.

برداشت: اگر تمام سلطنت سلیمان را هم به یک مورچه بدهم، باز هم از تلاش خودم شرمنده خواهم بود.

برداشت: از بس که زیبایی‌ها و جلوه‌های زندگی را مانند آینه دیده‌ام، هر چیزی که از آن زیبایی و سرزندگی دور باشد، برایم مانند زنگی ضخیم و خشن به نظر می‌رسد؛ در واقع، بهار خود را با این مقایسه زشت می‌بینم.