غزل شمارهٔ ۶۰۱۰

برداشت: کمی از زلف بلند و پیچیده‌ات را کوتاه کن تا ناخواسته به دام خودت نیفتی.

برداشت: هرچند این آموزش برای من سودی ندارد تا از حالت واقعی خود آگاه شوم، اما به هر حال می‌خواهم به این موضوع بپردازم.

برداشت: اما می‌دانم که حتی اگر دل تو از فولاد باشد، نمی‌توانی به سادگی خود را از محبت و محبت‌ورزی دور کنی.

برداشت: اگر محبوب به خاطر زیبایی‌اش تو را فریب می‌دهد، بهتر است با دلی که انتخاب آن دشوار است، مشورت کنی.

برداشت: وقتی زیبایی و دلربایی حسن به اوج می‌رسد، دل انسان از خود بی‌خود می‌شود و نمی‌تواند از بند و زنجیر خود رهایی یابد.

برداشت: از شدت عشق و خواسته‌های درونی‌ام آرام و قرار ندارم. ای خوشا به حال آن حسن و زیبایی که خود را در درونش می‌یابد و به خود متکی است.

برداشت: این بیت به این معناست که نعمت و لطفی که در زندگی‌ات وجود دارد، مشابه کارهای عیسی در روزگار خود است. با این حال، نباید از مشکلات و نیازهای درونی خود غافل شوی و باید به درد و رنج‌های خود توجه کنی.

برداشت: از نوشیدن الکل و شراب بپرهیز، زیرا هرکسی که قند خود را به آب تلخ بیفکند، پشیمان خواهد شد.

برداشت: تلاش کن و در عین حال به خدا توکل داشته باش. وقتی به این مرحله رسیدی، خودت را به جلو بران.

برداشت: دل من را نصیحت‌های صائب به شدت آواره کرده و در کوی معشوق رها کرده است. هیچ فرد بی‌ایمانی به سخنان خودش گوش نمی‌دهد!