غزل شمارهٔ ۶۰۰۰

برداشت: چقدر می‌خواهی با حرف‌ها و وعده‌های بی‌محتوا خودت را خوشحال کنی؟ تا کی از ورق‌های کتاب وجود خود بادبادک درست می‌کنی؟ و وقت با ارزش خود را تلف می‌کنی

برداشت: اگر خانه‌ات را از فولاد بسازی، باز هم نمی‌توانی از تأثیرات حوادث مصون  بمانی.  دشواری‌ها و تغییرات مانند مایع رنگی در آن نفوذ می‌کند و در دل و جان تو جای می‌گیرد

برداشت: اگر بخواهی شهپری از برق و باد برای خود بسازی آسمان منحنی تو را بر زمین برمی‌گرداند چنانکه تیر پرتابی هر چقدر اوج بگیرد بالاخره بر زمین می‌نشیند حافظ: به بال و پَر مرو از ره که تیرِ پرتابی/ هوا گرفت زمانی، ولی به خاک نشست

برداشت: اگر می‌خواهی مرا از بند خود آزاد کنی، اول بال‌های پرواز من را  در هم تو من  تا نتوانم پرواز کنم#.پر و بال ما شکستند و در قفس گشودند/ چه رها ، چه بسته مرغی ، که پرش شکسته باشد

برداشت: آفتاب زیبایی تو با ظاهر شدن غبار خط بر لب بام رسیده [ چهرهٔ زیبایت مو در آورده و از زیبایی اش کاسته می‌شود] پس چه زمانی به من توجه می‌کنی و دل خراب شده مرا شاد خواهی کرد

برداشت: من را در دوران حیات با لبخندی شاد کن تا اینکه پس از مرگ، روح من را خوشحال کنی.

برداشت: روز محشر اگر قرار باشد مرا بیافرینی، لطفاً گناه من را با پرده ای از بخشش بپوشان.

برداشت: اگر به خاطر زیبایی‌های دلربای تو مرا ویران کنی، ای سنگدل، تو می‌توانی کعبه‌ای را بسازی.

برداشت: ای صائب ! دست از تن پروری  بردار تا کی می‌خواهی بر روی ریگ روان خانه بسازی [ جسم و تن در حال فرسایش به ریگ روان تشبیه شده ]