غزل شمارهٔ ۵۹۹۵

برداشت: چند نفر می‌توانند به زیبایی و نور ماهتاب نگاه کنند؟ تا کی این اندازه شور و آشفتگی در دل خواب ایجاد کرد؟

برداشت: هرچند که در عشق، فردی کم عقل و نادان نیست، اما می‌توان در دل گرم و پرشور من، احساسی عمیق و سوزان ایجاد کرد.

برداشت: چشم من به خاطر پریشانی خواب خیلی ترسان شده است که حتی نمی‌توانم چشمانم را به خواب آرام بیندازم.

برداشت: اگر شراب نریزد، بر خود ستم کرده و در پاییز به مشکل برمی‌خورد. هر کسی که بتواند، باید شراب بریزد.

برداشت: در بین معشوقان، چشمان تو آنقدر پر از زیبایی است که دل را از دیگران می‌رباید و خود را در خواب و خیال غرق می‌کند.

برداشت: این بیان به این معناست که هر فردی می‌تواند با تلاش و کوشش خود، چیزهای ارزشمندی خلق کند، حتی اگر در ابتدا به نظر کوچک و بی‌اهمیت بیاید. مانند اینکه یک قطره آب می‌تواند به یک دریا تبدیل شود و شبنم کنار آفتاب هم می‌تواند درخشش و زیبایی خاصی پیدا کند.

برداشت: زندگی کوتاه و گذرا است و نمی‌توان آن را به شادی‌های پایدار تبدیل کرد. مانند اینکه وقتی از دور گل را ببینی و بخواهی مهر آن را بر گل بگذاری، این کار فایده‌ای ندارد و فقط به زیبایی ظاهری مربوط می‌شود.

برداشت: بیشتر از این که منتظر آب حیات بمانم، بهتر است که لب تشنه‌ام را در دریای سراب غرق کنم.

برداشت: دانه را در صحراهای سوزان پراکنده کردن، مانند این است که در زمین‌های شوره‌زار، گوهرهایی را چون باران بپاشی.

برداشت: قلب انسان باید از هر گونه آلودگی و ناخالصی پاک و خالص شود، مانند نوری که بر روی آب روان می‌تابد و زیبایی آن را دوچندان می‌کند.

برداشت: هرکس نتواند به آفتاب نگاه کند، بهتر است که از چهره زیبا و درخشان ماه چشم بر ندارد.