غزل شمارهٔ ۵۹۹۳

برداشت: از دل پرآشوبم عشق نهفته برملا خواهد شد، با ناله‌ام. اضطراب وجودم مانند شمعی است که در حال ذوب شدن است و جانم را به خطر می‌اندازد.

برداشت: در عشق و علاقه، من توانایی‌ها و مهارت‌های خود را به کار گرفته‌ام، طوری که قبل از اینکه واقعا وارد عشق شوم، آماده‌ی پذیرش درد و نقصان آن شدم.

برداشت: زنجیریان به شانه زلف تو مشغولند و با زبان‌های مختلف به دیگران یاد می‌دهند که ایمان خود را از دست بدهند.

برداشت: اگر  زلف او حاضر باشد که چوگان‌بازی کند ، خورشید که مانند گوی است از صفحهٔ آسمان خارج می‌سازد

برداشت: خواهش و تمنا با  ننگ و شرم همراه است و لذت عمر جاودانی را ضایع می‌کند برای همین نباید حیثیت خود را برای آب حیات از دست بدهی

برداشت: ای صائب! شبنم این بوستان از من یاد گرفته‌اند که چشم خود را در نگاه دوختن به زیبارویان مانند خورشید تلف کنند