غزل شمارهٔ ۵۹۹۱

برداشت: برای شکست دادن دشمن، نمی‌توان با صبر و تحمل، زمین را هموار کرد. مانند گلی که از زخم خار آسیب دیده است، امنیتی در کاهش قدرت و سپر انداختن وجود ندارد.

برداشت: در جوانی از ندامت و پشیمانی غافل نشوید، زیرا مانند کمان، نمی‌توان تیر را از حلقه آن به آسانی رها کرد.

برداشت: غفلت مانند زنگی است که بر اثر شوری و مستی من بیشتر شده است. حالا چگونه می‌توانم با مهارت و تردستی به آینه بپردازم و خود را ببینم؟

برداشت: طبق قانون آسمانی، راهی جز پذیرش و تسلیم نداریم و نباید در مقابل سرنوشت به چالش برانیم.

برداشت: می‌توان با مشکلات و رنج‌ها در یک مکان زندگی کرد، اما سخت است که با افرادی که به ما نمی‌سازند یا هم‌ساز نیستند، ارتباط برقرار کنیم.

برداشت: از آتش دوزخ، طینت‌های شما نگران نیستند؛ زیرا زر (طلا) در دستان افشار از گداختن در امان است.

برداشت: اگر منصور منبر را از دنیا بسازد، اشکالی ندارد. بر افراشتن سخن حق نیازمند احترام است و نباید آن را به خاک افکند.

برداشت: دشمنان بدون کینه و صاف دل به نظر می‌رسند، اما در حقیقت در دل آن‌ها غبار کینه وجود دارد. این موضوع نشان‌دهنده‌ی این است که صفا و آرامش ظاهری نمی‌تواند نشان‌دهنده‌ی خلوص نیت باشد.