شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن
با هزار آیینه در کف خویش را نشناختن
دربارهٔ این سروده
شعر به بیان حیرت و شگفتی عشق میپردازد و نشان میدهد که چگونه انسان در عشق به خود و دیگری غافل میشود. با استفاده از تمثیلها، شاعر به توصیف احساسات عمیق و دلهرهآور ناشی از عشق و درگیریهای آن میپردازد. او اشاره میکند که عشق همچون غنچهای به یادگار در دل میماند و زندگی را با وجود ناپایداریهای آن میسازد. در نهایت، عشق را به عنوان حالتی توصیف میکند که همزمان میتواند دل آشوب و آرامش را به ارمغان آورد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
غنچه از من یاد دارد در حریم بوستان
از همه روی زمین با گوشه دل ساختن
گر مجرد سیرتی، چون دار می باید ترا
خانه را از غیر اسباب فنا پرداختن
سایه اول بر سر شوریده ما می کند
هر سبکدستی که می آید به چوگان باختن
ماه تابان کیست تا از من تواند تاب برد؟
پیش هر ناشسته رویی رنگ نتوان باختن
رو به هر جانب که آرد در حصار آهن است
هر که را باشد سلاحی چون سپر انداختن
شوق چون پا در رکاب بی قراری آورد
می توان با مرکب چوبین بر آتش تاختن
این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
عاشقی دانی چه باشد، جان و دل پرداختن