غزل شمارهٔ ۵۹۸۷

برداشت: با افزایش سن، گوش من سنگین شده و محبت را نمی‌شنود. زمانی که بخواهم صحبت کنم، راه سخن بسته شده است.

برداشت: ذهن من تحت تأثیر افرادی که فقط حرف‌های بی‌محتوا می‌زنند، مانند منزل زنبورهاست. از آن‌جا که شباهت دارد به حصاری از آهن که اطرافم را محاصره کرده و موجب سنگینی گوش‌هایم شده است.

برداشت: هر کسی که به طور پنهانی و آرام سخن می‌گوید، عیب‌های خودش را به خوبی می‌داند و از آن آگاه است. اما کسانی که به طور صریح و رک سخن می‌گویند، عیب‌های دیگران را بدون پرده پوشی بیان می‌کنند.

برداشت: چرا درباره حرف‌هایت خود را خوب یا بد ارزیابی می‌کنی؟ چون با سکوت می‌توانی به خوبی انسان‌های نیک تبدیل شوی.

برداشت: اگر به خاطر نداشتن ثروت، دستت خالی است، باز هم می‌توانی با زیبایی خود دل‌ها را تسخیر کنی.

برداشت: می‌توان از دشمنان خارجی دوری کرد، اما وای به حال کسی که دشمنش از نزدیکان و نزدیکانش باشد.

برداشت: به دنبال درمان درد شدید خود از پزشکان نگرد، زیرا تنها خداوند قادر است این در بسته را بگشاید.