غزل شمارهٔ ۵۹۸۶

برداشت: این بیت به تعبیری اشاره دارد به اینکه شخصی به خاطر جاذبه و زیبایی لبان معشوقش، صحبت کردن را کمتر کرده است. به نوعی توانایی و فن بیان او تحت تأثیر جذابیت معشوقش قرار گرفته است و درنتیجه کمتر به سخن‌گفتن می‌پردازد.

برداشت: من در آتش عشق سوخته‌ام و قلب ناآرامی دارم، تا کی باید این دردی را در درون خود پنهان کنم؟ دیگر نمی‌توانم شعله‌های سوزان را زیر لباس خود مخفی کنم.

برداشت: چشم شمع مانند، آتش دل را با حسرت خاموش می‌کند. چگونه می‌تواند سکوت مرا بشکند، در حالی که محبت نتواند خموشی‌ام را بشکند؟

برداشت: اگر در جمع و مهمانی‌ها به گفتگوها گوش دهی و در آن‌ها شرکت کنی، مانند دامن زدن به صحبت‌ها، به شهرت و معروفیت نزدیک می‌شوی. من مانند شمعی هستم که در میان سایرین قرار دارد، اما در تنهایی‌ام، این نور و روشنی را در جمع می‌آورم.

برداشت: اگرچه کسی به شدت به آب نیاز دارد و تشنه است، اما هیچگاه لب‌هایش را تر نمی‌کند. او حتی اگر به درون چاه بیفتد و در شرایط سختی قرار گیرد، باز هم به آب دسترسی پیدا نمی‌کند.

برداشت: طلا و نقره بر روی آتش حرص نمی‌توانند آب شوند، زیرا این موضوع تنها به گرسنگی انسان مربوط می‌شود و نمی‌تواند از روشنایی شمعی که در ظرف طلا است، جلوگیری کند.

برداشت: در فضایی که به شدت حفاظت شده است، مانند اینکه عیسی برای ما روشن و واضح باشد، نشان می‌دهد که نیازی نیست که ما از طوطی‌مان توقع یادگیری و صحبت کردن داشته باشیم.

برداشت: بستر او پر از خار است، اگر در عمق گنجی باشد، جز سنگ و ملامت نخواهد بود. روزی پاکان از وطن خود دریافت نمی‌شود.