غزل شمارهٔ ۵۹۸۲

برداشت: آدم‌هایی که دچار آرزوهای بی‌پایان و خواسته‌های بی‌پایه هستند، عاقل نیستند. مانند عنکبوتی که رشته‌های طولانی از امید و آرزو را بافته، دل را به این رشته‌ها گره نزنید.

برداشت: اگر رهبری پیدا کردی که تنها به فکر منافع خود باشد و تو را در راهی منحرف کند، آن را رهزن بدان. و به منزلی که آن رهبر برای تو می‌سازد، منزل نگو، چون آنجا جای تو نخواهد بود.

برداشت: ساحل به جایی گفته می‌شود که امنیت و آرامش در آن برقرار باشد، بنابراین نمی‌توان آن را به عنوان ساحلی معتبر شناخت اگر در آن دست‌اندازهایی مانند موج دریا وجود داشته باشد.

برداشت: خداوند بر تمامی ذرات جهان رحمت و برکت خود را نازل کرده است، پس هیچ چیز را در این وحدت بزرگ نادرست و بی‌معنا نپندارید.

برداشت: مشکل واقعی آن است که وقتی به آن فکر می‌کنی، خودت را گرفتار مسائل بزرگ‌تری می‌کنی که حل آن‌ها نیز کار ساده‌ای نیست. به جای این که به سادگی به مسائل ناتمام بپردازی، بهتر است به آنچه که در حال حاضر قابل حل است، توجه کنی.

برداشت: هیچ نقصی در انسان‌ها به اندازه‌ی فاش شدن اسرار نمی‌تواند مایه‌ی رسوایی باشد و از میان همه‌ی زمین‌ها، تنها زمین شور را نمی‌توان به حساب آورد.

برداشت: کسی که خود را در کمال معرفت نسبت به کسانی که فاقد بصیرت هستند، کامل نمی‌داند، نباید او را کامل در نظر گرفت.

برداشت: عدم آگاهی از عیوب خود، بزرگترین عیب است. افرادی که به دلیل ناآگاهی منفعل هستند، نباید به عنوان جاهل شناخته شوند.

برداشت: هر کسی که از دنیا و امور آن آزاد نیست، در واقع چیز خاصی نیست. بنده‌ای که از خود فرار کند، را نمی‌توان با احترام خطاب کرد.

برداشت: این مصراع به این معناست که محفل‌هایی که در آنها شراب و زیبایی وجود ندارد و خالی از جذابیت و زیبایی است، ارزش نامیدن به عنوان محفل را ندارند. در واقع، زیبایی و نوشیدنی‌های لذیذ، ویژگی‌های اصلی یک محفل دل‌انگیز و شاداب هستند و اگر این عناصر در آن نباشد، نمی‌توان آن را محفل حقیقی به حساب آورد.

برداشت: شور و شوق عشق، نشانه‌ی وجود و زندگی در دل‌هاست، و هر دلی که از عشق بی‌نصیب باشد، دیگر نمی‌توان آن را دل نامید.