غزل شمارهٔ ۵۹۸۱

برداشت: خون در وجود آهوهای ما به مانند مشک شده است و همچنین درون ما مانند سنگی سخت، گوهرهایی گرانبها به وجود می‌آید.

برداشت: مسیر زندگی ما همچنان ادامه دارد، حتی اگر در حال استراحت و آرامش باشیم، مثل اینکه در نظرم زمین به سنگی سخت چسبیده است و نتوانیم از آن جدا شویم.

برداشت: تخم قارون از عمق زمین بیرون آمد، مانند جرقه‌ای که در دل سنگ نهان است و ما نیز به همین شکل هستیم.

برداشت: سبزه‌ای که زیر سنگ قرار داشت، حالا خود را راست کرده و به زیبایی نمایان شده است، همچنان که بستر خواب ما نرم و راحت است.

برداشت: در دنیای ما، با وجود سختی‌ها و چالش‌های فراوان، پیوندها و ارتباطات ما همچنان برقرار و محکم هستند. غم‌ها و مشکلات نتوانسته‌اند این پیوندها را از هم بگسلند و ما در کنار یکدیگر ایستاده‌ایم.

برداشت: طوفان های زندگی نمی توانند ریشه کوه را از زمین جدا کنند، ولی دل ما همچنان در این دنیای خاکی باقی می ماند.

برداشت: تیر تند و برنده‌ای که به دور از جامعه و در تنهایی به سمت ما پرتاب شده، در جدالی دائمی با قامت زیبا و نرم ما قرار دارد.

برداشت: سکندر وقتی به وصال آب رسید، خود را در آینه مانند تشنه‌ای دید که حجاب اوست. مانند آب روان، ما نیز همچنان در حال جریانیم.

برداشت: زندگی با تمام زیبایی‌ها و نعمت‌هایش برای ما رنگ و بویی ندارد، اما ما هنوز درگیر مشکلات معیشتی‌امان هستیم و حتی به خاطر فکر نان، دندان‌هایمان را به خود می‌زنیم.

برداشت: شبنم از گل، در تماشای زیبایی خورشید به قدری محو شده است که دیگر به وجود خود توجهی ندارد. ما نیز وقتی به زیبایی چهره‌ی محبوب‌مان نگاه می‌کنیم، چشم‌مان را از آن نمی‌گیریم.

برداشت: چهره ماه مانند نیل که در مصر دیده می‌شود، از برادران زمان موج می‌زند و ما همچنان در جستجوی دل‌های زمانه برمی‌آییم.

برداشت: خورشید عمر به پایان خود نزدیک شده و در آخرین مرحله، زیبایی و صفای خانه ما هنوز برقرار است.

برداشت: از اندیشه و خلاقیت نویسنده چیزی باقی نمانده است؛ در حالی که افرادی مانند سگان به یک مشت استخوان نیاز دارند، ما نیز در همان وضعیت قرار داریم.

برداشت: شمع از حرارت آتش می‌سوزد و جان می‌دهد، اما در عوض به ما زبان و بیان آموخته است. ما همواره در این مقام به گفتگو و سخن گفتن ادامه می‌دهیم، حتی اگر سرنوشت ما را به باد بدهد.