غزل شمارهٔ ۵۹۷۹

برداشت: بی‌خیال از دست‌وپاگیرهای زندگی و مشکلات آن، دیوانگان از فضای غم و اندوه رسته‌اند و از دوران سختی خارج شده‌اند.

برداشت: هر لحظه به خاطر نداشتن کنترل، شکل جدیدی به خود می‌گیرند. دیوانگان مانند مهره‌های مومی هستند که در دستان جنون قرار دارند.

برداشت: سنگ‌های بچه‌ها چه هستند که با شکیبایی و بدون آرامش، کوه را می‌سازند، دیوانه‌ها؟

برداشت: در بیابانی که لاله‌ها در آن می‌رویند، بوی خون به مشام می‌رسد و دیوانگان از شراب قرمز رنگ لاله‌ها مست می‌شوند.

برداشت: برای اینکه عقل‌ها از چشم‌زخم در امان بمانند، دیوانگان از حرارت عشق و داغی که به دل دارند، ناله می‌زنند و به بی‌نظمی می‌افتند.

برداشت: بلبلان عاشق و دیوانه هستند و عطر گل به دلیل پیوند آنها در کوچه و بازار مانند دیوانگان پراکنده می‌شود.

برداشت: باد مخالف، وزیدن خود را شدت می‌بخشد و دریا را به تلاطم می‌اندازد. در این میان، صائب از جادو و ترفندهایی که دیوانگان به کار می‌برند، به شدت تحت تأثیر و آشفته می‌شود.