غزل شمارهٔ ۵۹۷۵

برداشت: ای عشق من، چشمان غمگین و مست تو برایم مثل یک جان‌فدایی است. خواب و خیال عاشقان به خاطر زیبایی‌های تو به هم می‌ریزد و زلف‌های تو به زیبایی به دور عاشقان می‌پیچد.

برداشت: اگر زیبایی و غرور انسان مانع از بیداری و آگاهی او شود، می‌توان دل‌های عاشقان را به خواب شبانه‌اش دعوت کرد.

برداشت: قبل از اینکه گل‌های شبنم بر زمین بیفتند، ای آفتاب عاشقان از جیب صبح سر برآور.

برداشت: آفتاب قیامت دامنش را از خون غروب پاک می‌کند و همچنان از آن، قطرات خونین به زمین می‌ریزد که یادآور درد و رنج عاشقان است.

برداشت: گردن ما تحت تأثیر پیچیدگی‌های عقل نیست؛ بلکه زلف معشوقان است که بر گردن عاشقان تسلط دارد.

برداشت: زیبایی لیلی را در چهره مجنون باید تماشا کرد. نگذار که از چهره‌ی او، که مانند ماهتاب بر عاشقان می‌تابد، بگذری.

برداشت: غنچه که حجاب خود را کنار زده، بلبل هم با احتیاط و شرم پرواز می‌کند. این رفتار او کم از شرم عاشقان نیست که به خاطر معشوقان خود حجاب بر سر دارند.

برداشت: دانه‌های سبحه مانند ریگ در حال شادی و حرکت هستند و دیگر نمی‌توانند به حساب عشق و غم‌های بی‌پایان عاشقان برسند.

برداشت: اعتماد به گروهی از عاشقان نیست، چون مانند برگ‌های پاییزی، زود از هم جدا می‌شوند و می‌ریزند.

برداشت: تیغ محبوب به قدری نیرومند است که خون ما را به زنجیر جواهر تبدیل کرده است. حالا این دیوانگی از شراب عشق به وجود آمده است.

برداشت: اگر در دل تو آرزوی سفر در آسمان‌ها وجود دارد، از عاشقان حقیقت و عشق یاری جسته و همتی نیکو بخواه.