غزل شمارهٔ ۵۹۷۳

برداشت: در فصل خزان، زمین را مانند دامن زنی با زر و گوهر می‌پوشاند و نسیم‌های خنکی که می‌وزد، به گونه‌ای جادوگرانه، این زیبایی را بیشتر می‌کند.

برداشت: در فصل پاییز، درختان با رنگی مشابه عود خیره‌کننده می‌شوند و برگ‌ها به شکلی لطیف و خوشبو شبیه صندل درمی‌آیند.

برداشت: پرندگان سبزپوش در جهان آفرینش، در فصلی که خزان است، لباس زیبا و رنگین طاووس را بر تن می‌کنند.

برداشت: از چهره زیبا و درخشان، در یک لحظه جهان مملو از ستاره می‌شود و فصل پاییز را به تحولی شگرف می‌آورد.

برداشت: در فصل خزان، برگ‌ها از درختان می‌افتند و مانند نامه‌های اعمال، به زمین می‌افتند و تصویر یک روز قیامت را تداعی می‌کنند.

برداشت: در اینجا می‌گویند که زیبایی و جذابیت فصل خزان، حتی از جمع‌آوری و ذخیره نعمت‌های بهار، بیشتر است. سقوط و از دست رفتن برخی چیزها، گاهی اوقات زیبایی و ارزش بیشتری را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: برگ‌ها مانند میوه‌های رسیده بر زمین می‌افتند و خواب‌آلودگی پای طبیعت را پر می‌کنند؛ این مظهر فصل خزان است.

برداشت: بوسه‌ای بر دست او که با زیبایی و هنر خود، خزان را به تصویری دل‌نشین تبدیل می‌کند.

برداشت: هرچند که زمین او را به خاطر ثروت و طلا می‌خواهد، اما در زمان خزان، او همچنان لباس‌های پاره‌ای را به تن می‌کند.

برداشت: صورت او مانند زعفران است و پیشانی‌اش، زمین را با لبخندی مانند سکه زر می‌نوازد. این تصویر زیبایی به فصل پاییز می‌بخشد.

برداشت: در سنین بالا، قدرت تفکر افراد بیشتر و روشن‌تر می‌شود. همچون آب‌هایی که در فصل خزان، مخلوط و آشفته می‌شوند و در نهایت، تصفیه و پاک می‌گردند.

برداشت: هواي سرد به شوق آتش کمک می‌کند و نسیم صبح موجب می‌شود که رغبت به نوشیدن شراب در فصل پاییز بیشتر شود.

برداشت: در شب‌های پاییزی، درختان بستان برگ‌های خود را به زمین می‌ریزند و این برگ‌ها به نوعی لباس موقتی و عاریتی برای طبیعت شده‌اند. با آمدن فصل خزان، این برگ‌ها که زیبایی و شادابی بستان را پوشانده بودند، حالا دور ریخته می‌شوند و فضای بستان تغییر می‌کند.

برداشت: در این دنیا، هر چیزی که رنگ و بوی خاصی دارد، در فصل خزان به پایان می‌رسد و به نوعی برای نوشتن روی صفحه‌ی زندگی هزینه می‌شود.

برداشت: در اینجا اشاره به تخریب بتخانه و دگرگونی فصل دارد. مانند آن که ابراهیم (که نماد توحید است) به کار اوج می‌زند و بت‌ها را از میان برمی‌دارد، و همزمان با آن، فصل خزان به معنای سقوط و زوال در حال وقوع است. این تغییرات نشان‌دهنده گذر از کفر به ایمان و فرسودگی باورهای نادرست است.

برداشت: در فصل پاییز، برگ‌ها بدون اراده و در حین خوشحالی و سرور، از درختان می‌افتند و این شبیه حالت‌هایی است که انسان در زمان سماع، بدون خودآگاهی و در پی شادی غرق می‌شود.

برداشت: اگر آهی سرد به دل باغ بیفتد و آتش به‌پا کند، درختان و گل‌ها را در فصل خزان می‌سوزاند و نابود می‌کند.

برداشت: در فصل پاییز، زیبایی‌های زندگی به گونه‌ای است که حتی با وجود نشانه‌های اندوه و پریشانی، زندگی همچنان توانگر و پربار به نظر می‌رسد.